Ovurløðing av litium-ion battaríkyknum til omanfyri 4,2V fer at byrja at geva hjáárin. Jú størri yvirløðingarspenningurin er, jú størri er vandin. Tá spenningurin fer upp um 4,2V, er minni enn helmingurin av litiuatomunum eftir í positiva elektrodutilfarinum. Hesa tíðina ganga goymslukyknurnar ofta saman, og tað elvir til varandi kapasitetsmiss. Um løðingin heldur fram, tí negativu elektrodugoymslukyknurnar longu eru fullar av litiumatomum, fer eftirfylgjandi litiummetal at savnast á yvirflatuni á negativu elektrodutilfarinum. Hesi litiuatomini fara at vaksa til dendritiskar krystallar frá negativu elektroduflatanum í tí ættini, sum litiujonirnar stava frá. Hesir litiummetalkrystallarnir kunnu gjøgnumganga skiljaran, og elva til stuttstreym millum positivu og negativu elektrodurnar. Onkuntíð spreingist battaríið, áðrenn stuttstreymurin hendir, tí undir yvirløðing niðurbrótast elektrolytið og annað tilfar, og framleiðir gass, sum ger, at battaríhúsið ella trýstventilin buldrast og slitnar, soleiðis at súrevni kann koma inn og reagera við litiumatomunum, sum eru savnað á negativu elektroduni, sum spreingir yvirflatuna.
Tí er tað alneyðugt, tá ið litium-ion battarí verða lødd, at seta eitt ovara spenningsmark fyri at fáa javnvág ímillum battarílívið, kapasitetin og trygdina. Tað ideella ovara løðispenningsmarkið er 4,2V. Litium-ion battaríkyknur hava eisini eitt lægri spenningsmark undir útløðing. Tá kyknuspenningurin fer undir 2,4V, byrja nøkur tilfar at versna. Harumframt, av tí at battarí sjálv-løða, minkar spenningurin, jú longri tey verða lødd; tí er best ikki at løða til 2,4V áðrenn tú steðgar. Undir útløðingargongdini frá 3,0V til 2,4V er orkan, sum eitt litium-ion battarí gevur út, bert umleið 3% av kapasitetinum. Tí er 3,0V ein ideel útløðingar avmarkingarspenningur. Umframt spenningsavmarkingar eru eisini streymavmarkingar neyðugar við løðing og útløðing. Um streymurin er ov stórur, hava litiumjonir ikki nóg góða tíð at koma inn í goymslukyknurnar og savnast á tilfarsflatanum.
